Maandelijks archief: juli 2015

Nederlandse hulp voor de Griekse civiele rechtspraak?

crisisgrIn de verklaring die tijdens de Eurotop over Griekenland op 12 juli na 17 uur vergaderen tot stand kwam, stond één maatregel die minder aandacht heeft gekregen dan de andere (zware) eisen die aan dat land werden gesteld om in aanmerking te komen voor nieuwe leningen (Euro Summit Statement Brussels, 12 July 2015 (SN 4070/15)). Tot de maatregelen die Griekenland moet nemen, behoort:

the adoption of the Code of Civil Procedure, which is a major overhaul of procedures and arrangements for the civil justice system and can significantly accelerate the judicial process and reduce costs”.

Het lijkt op het eerste gezicht opmerkelijk dat een herziening van de procedure bij de civiele rechter zo’n prominente plaats heeft gekregen tussen de opgelegde bezuinigingen en economische hervormingen, zeker in het licht van de hectiek van de discussie tijdens die gedenkwaardige zondagnacht. Wat is het verband tussen deze maatregel en de Griekse schuldenproblematiek? Getuigt het niet van een ultieme Europese bemoeizucht om Griekenland nu ook al het civiele procesrecht voor te schrijven? Lees verder

Moeten we blij zijn met een irritante horzel? Over de querulant en zijn onbedoelde, onvoorziene maar wenselijke functies

francisco_de_goya_y_lucientes_-_the_dream_of_reason_brings_forth_monsters_-_google_art_projectSinds ik onderzoek doe naar de wrakingsprocedure (publicatie ‘Wraking bottom-up’ in 2012 en huidig lopend onderzoek naar de ‘pilot externe wrakingskamer’) ben ik geïnteresseerd geraakt in de querulant. Querulanten dienen naar mijn idee vaker dan andere burgers een wrakingsverzoek in. Door dat kenmerk worden ze ook deels geclassificeerd. Erhard Blankenburg heeft eerder gezegd dat bij querulanten een verschuiving optreedt van een conflict over de zaak naar een conflict over procedures. De grote klacht van de querulant die ook precies de reden is voor zijn volhardendheid, is dat zijn klachten worden afgewezen door ‘corrupte ambtenaren en rechters’ zonder dat hij een ‘fatsoenlijke kans’ krijgt om zijn verhaal te doen. De procedure legitimeert niet meer, aldus Blankenburg met een verwijzing naar Niklas Luhmann (Legitimation durch Verfahren, Neuwied 1969). De procedure ontslaat ons op een gegeven moment “van de verplichting om over de rechtvaardigheid van normen te moeten bakkeleien” (Blankenburg 2004: 15), terwijl herhaald subjectief ervaren onrechtvaardigheid – perfectie bestaat immers niet in de dagelijkse werkelijkheid van het recht – leidt tot een pathologische klager. Lees verder